Emilia's profileEmilia's weblogPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
Emilia's weblogeen weg van inspiratie, creatie en essentie... |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Dat wat waar isMet de ogen dicht weten we wat waar is, Emilia Vaak zijn we zo verblind door al hetgeen we zien, dat mensen niet meer weten wat waar is. Het lijkt dan of de wereld bestaat uit uiterlijke verschijningsvormen en we leven ons leven in een doorlopende reactie op deze input. We geven betekenis aan wat we zien en plaatsen dat in - voor ons bekende - kaders om ons er toe te kunnen verhouden. Een moment van naar binnengaan en even de ogen sluiten kan maken dat er weer een verbinding komt met de innerlijke wereld en daarin ontvouwt zich een andere werkelijkheid. De werkelijkheid van het Zijn, de werkelijkheid van jouw essentie en vandaaruit ziet de wereld er heel anders uit. In die innerlijke wereld liggen alle antwoorden besloten, daar alleen weet je wat werkelijk is voor jou, daarin weet je wat waar is.
Deze waarheid kennen is essentieel om het leven te kunnen leven. Vanuit hier het leven inkijken maakt dat we kunnen genieten van de diepe schat die in alles verborgen ligt. Als we onze ogen openen voor dat wat waar is, kunnen we niet alleen genieten van onszelf, maar ook van al het leven om ons heen. Als je van me houdtAls je van me houdt luister dan niet naar mijn woorden
en vergeet de zinnen die ik zeg Je oren kunnen niet horen wie ik werkelijk ben begrip kan niet begrijpen. Als je van me houdt kijk dan niet naar wat ik doe
en doe niets met mijn daden Je ogen zien niet wie ik werkelijk ben want kijken kan geen liefde zien. Als je van me houdt houd dan niet van mij
zoals je denkt dat liefde is. Houd van wie jij zelf bent en ontdek de vreugde
in jouw eigen Zijn en dan... dan...
is er kijken met je hart is er luisteren met je hart is er denken met je hart En je danst met me mee in de oneindige rijkdom van het bestaan
steeds verder, steeds verder Als je van me houdt verbind dan voor altijd
je ziel met heel jouw leven en trouw met wie jij bent opdat liefde zich kan delen. © Emilia, november '07 Oneness & EinsteinEen menselijk wezen is deel van het geheel, dat wij 'Universum' noemen, beperkt door tijd en ruimte. - Albert Einstein
Dinsdag 22 april wordt in India de Oneness Tempel in gebruik genomen. Deze tempel bevindt zich op een punt die in verbinding staat met alle energielijnen (grids) op deze planeet. Op 22 en 23 april wordt de tempel door Amma & Bhagavan in een rechtstreekse afstemming gebracht worden met het veld van eenheid. Vanaf dat moment zullen in de tempel dagelijks 8000 verlichten, cosmic beings en Onenessblessinggevers mediteren vanuit verschillende rassen, naties en religies. Hun aanwezigheid zal de komende jaren helpen om het collectief bewustzijn naar een hoger plan te brengen. Van afgescheidenheid naar eenheid!
Is er hoop?Kwam onderstaand filmpje van Pierre tegen op zijn Hyves en ik sta weer eens stil bij de vraag: Is het werkelijk zo?
Is het werkelijk zo dat er niets verandert? Ik zie inderdaad ook nog steeds hetgeen hier plaatsvindt, maar ik zie ook zoveel meer... De onmacht die in de mens ontstaat zodra die binding maakt met zijn eigen hart. Ik zie de liefde in ieder mens, vescholen onder deze facade, deze collectieve illusie.
En ik zie haar... ik zie deze liefde meer en meer... ze is aan het groeien, in ons allen. Ook ik draag boosheid, draag haat in mij, we dragen het allemaal in ons. Hoe ver we ook ontwikkeld zijn, het is nog steeds onderdeel van heel het leven en wij zijn niet anders dan het leven. Het steeds opnieuw te zien als iets dat ook van mij is, kan maken dat het kan transformeren in de liefde van mijn hart. Het hart heeft onvoorwaardelijk, heelt alle pijn, neemt alles op zonder onderscheid.
Amma zei eens: 'Zou er ooit een mens naar mij toekomen die ik niet in mijn hart zou sluiten?' Dat is een zin om diep tot je door te laten dringen. Liefde heeft onvoorwaardelijk lief. Zolang we een Hitler of Bush of Bin Laden nog niet onvoorwaardelijk in ons hart kunnen sluiten, hebben we innerlijk werk te doen. Liefde bevrijdt iedereen. In het licht van de liefde kan de ander zijn eigen innerlijk licht weer zien...
En we zijn dit aan het doen!!! Heel veel mensen doen dit op dit moment... Er is heling op zoveel niveau's.
Dus als ik dit filmpje zie... dan denk ik: Ja, er is hoop. Er verandert wel degelijk iets! liefs, Emilia
EenwordingEen monnik zit onder een boom te mediteren.
Ineens kruipt er een muis in zijn kleed.
De monnik jaagt het diertje weg, maar de muis komt terug.
Hij jaagt haar weer weg en roept:
"Houd nou op, en verstoor mijn meditatie niet langer,
want ik streef naar eenwording met God!"
De muis piept terug:
"Ik denk niet dat je dat lukt,
als je het niet eens met mij op een akkoordje kunt gooien!"
bron: www.zinnigeverhalen.nl
foto: Choo Bevrijding in relatieOntwaakt.... op een dieper niveau dan ooit... Twee dagen ben ik door een hel gegaan, en vandaag werd ik wakker met een ongekende vreugde in mijn hart! De illusie is doorzien, het concept gebroken en het leven is weer daar.
Doodziek was ik van de gedachte hem kwijt te zijn, de droom met mijn zielemaatje een toekomst te krijgen te moeten loslaten. Alles stond op zijn kop, mijn lijf werd ziek en mijn hoofd knalde uit elkaar. Een samengeperste bol watten in mijn hersenen die steeds groter werd... Ik wist dat ik in een illusie leefde, maar wilde het nog niet zien. Tot dat ik mij overgaf aan de pijn en mij er bij neerlegde.
Ik leefde in een concept... het moment ik mijn zielemaatje zou ontmoeten, zou betekenen dat ik met hem gelukkig zou gaan worden. Dat concept zat diep verankert in mijn systeem. Ik wilde hem zo graag, was zo verliefd en wilde de boodschap niet zien die hij me ondertussen aan het geven was. Tot ik gisteren echt capituleerde.
Oog in oog kwam ik te staan met mijn concepten, met mijn overtuigingen. Met de ideeën die me er van afhielden werkelijk innerlijk vrij te zijn. Kijken in die spiegel deed pijn, maar ik bleef kijken... alles kwam in weerstand het te zien, maar ik kon er niet meer omheen. Het concept zielerelatie was een creatie in mijn hoofd... overgenomen van vele verhalen om een diep innerlijk verlangen te stillen. Een verlangen wat voortkwam uit een gemis van wat eens was...
Hoe een zielenrelatie er uitziet is een mysterie van het leven, wat ik er van had gemaakt kwam uit de mind. Hoezo zou ik met die persoon moeten leven? Hoezo zou ik met die persoon een toekomst krijgen? Hoezo zou ik met mijn zielemaatje gelukkig zijn? Het waren allemaal verhalen.... Prachtige verhalen die een toegevoegde waarde hadden moeten geven aan de liefde die al in mij was. Alsof dat het compleet zou maken. Ik zocht opnieuw iets buiten mijzelf. Binnen een prachtig concept wat zo werkelijk leek. Zielsrelaties... een prachtige droom... Gisteravond werd dit zo klaarhelder en gaf ik me er aan over... Ik weet werkelijk niet wat een zielenrelatie is, en weet alleen dat al mijn ideeën en alle concepten erover mochten gaan wegvallen. De energie gierde door mijn systeem, elke cel vibreerde en het denken verstomde... het werd stil, gaf me over aan de onmacht die ontstond en viel in slaap.
Vanochtend werd ik wakker en scheen de zon in mijn hart... een intense vreugde, elke traan verdwenen en een diep besef van werkelijk zijn. Hij is nog steeds daar, nu in een andere relatie, ik ben nog steeds hier, nu met een wijsheid rijker en toch is het allemaal niet anders dan voorheen. Vormen zijn verschoven, illusies zijn doorzien, plaatjes zijn verdwenen en zielenrelaties blijken er op zoveel verschillende manieren te zijn, los van tijd en ruimte... Maar het leven is nog steeds het leven en geeft onvoorwaardelijk wat er is... De zon blijft schijnen, dingen blijven komen en gaan, en daarbinnen ben ik hier om dit alles te beleven....
Het is zo gek, het is zo ruim, ik weet niet waar de pijn gebleven is, maar ze is niet meer daar. Er is enkel vreugde om wie we zijn en een diep dankjewel naar wat het leven me geeft. Dankjewel dat zijn stromen naar een nieuwe liefde mij tot nog een diepere bevrijding heeft gebracht. Ik ben hem zo diep dankbaar. Het leven zo dankbaar...
Heel het leven ligt aan mijn voeten om te leven... de zon schijnt in mijn hart en ik dans de sterren uit de hemel op deze mooie dag!!!
liefs, Emilia
 RouwIn diepe rouw, de tranen stromen zonder stoppen... woorden zijn teveel. De wereld staat op zijn kop, opnieuw gegrepen door illusies. Wat ik dacht dat waar was, blijkt een droom.
De ziel waar ik mijzelf in terugzag, de liefde van mijn leven, heeft een andere weg te gaan en in mij blijft de pijn. Een pijn die mijn hoofd niet kan begrijpen, mijn lichaam naar buiten brengt, intens, volledig en totaal.
Mijn hart gelooft hier niets van, wil enkel haar liefde blijven geven. Mijn denken zoekt een uitweg en trekt zich niets aan van al wat plaatsvindt. Mijn lichaam voelt verscheurd, de pijn in mijn hoofd is zo intens, het huilen zo diep, dat het lijkt alsof het niet van mij is. Het zijn tranen van elke verbroken relatie, van elke verbroken droom, tranen van vele levens aan relaties. De tranen stromen in de liefde van mijn hart. Mijn eigen ik omarmt, verwarmt en koestert de pijn en verzorgt de wonden. Niets hoeft weg, alles mag er zijn, en nu is er pijn.
Elk staan we op een oever; de rivier tussen ons beiden. De rivier vult zich met mijn tranen. Ik kan je niet bereiken, hoe hard ik je ook roep, je hoort me niet door het geraas van de rivier. Het water is te diep, de overtocht te ver. Ik sta met lege handen... met enkel wat hier is... ben daar waar ik ben... en aanschouw deze film die afspeelt in de ruimte van mijn Zijn.
De droom is nog niet gegaan... ben nog niet bereid mijn laatste droom te laten varen. In mijn droom zal de liefde de zon zo hard doen schijnen, dat elke druppel van de rivier van tranen zal verdampen. Het moment de bedding droogvalt sluit ik je in mijn armen mijn lief. Laat mij nog even genieten van deze droom...
De illusie is doorzien, maar de droom zoekt nog haar eigen weg. Ergens op deze wereld loopt mijn zielsverwant, ik dacht hem te hebben gevonden, wist het zo zeker, mijn hart zegt dit nog steeds... in de stilte is het weten... en toch weerspiegelt het bestaan mij dit als droom.
Hoe vaak zal ik nog ontwaken?
tekst: Emilia foto: Emanuele Reguzzoni Ik laat je vrijJij bent niet verantwoordelijk voor wat ik voel.
Ga daarom voorbij en laat mij staan
als jouw hart niet evenzeer naar mij verlangt.
Volg mij niet in mijn beleving.
Jij dient jóuw belevingsechtheid te vinden.
Laat mij daarom vrij
bij twijfel
bij wankelmoedigheid.
Ik wil je niet bezitten.
Alleen als je vrij bent in jezelf
kan ik je ontmoeten
van hart tot hart
van huid tot huid
van mens tot mens.
© Marieke de Vrij
We kunnen iemand niet bezitten... nooit... Toch kan het systeem nog reageren vanuit een diepe conditionering die denkt iemand nodig te hebben. De liefde bij de ander zoeken. Denken dat samen beter is dan alleen. Vandaaruit de ander benaderen is echter niet vrij. Het is een illusie.
Dat is mij vlak voor ik naar India ging overkomen en alle innerlijke vrijheid in mij was daarmee in één klap verdwenen. Een soort tunnel waar ik in terecht kwam en ik heb diep mogen schouwen in wat verliefdheid is. Een vernietigende kracht, waar de mind als een soort kleefmonster direct inspringt.
Ik heb de pijn daarvan mogen ervaren, de pijn die ik mijzelf aandeed, maar ook de ander, en gezien hoe machteloos ik sta op het moment deze conditionering de overhand neemt.
De pijn ervaren... de bereidheid elk verlangen los te laten... de bereidheid de liefde op te geven... dat heeft gemaakt dat ik er doorheen kon zakken en oog in oog kwam te staan met een heel verleden aan pijn. Verder dan mijn eigen leven.
De tranen laten stromen, de pijn doorleven en elke angst aankijken deed witte rozen groeien in heden en verleden. Heb oorlog en geweld in mijn hart gesloten, de pijn uit mijn eigen leven in mijn hart gesloten en de man die ik zo nodig dacht te hebben los kunnen laten. Daarin heb ik een prachtige transformatie mogen doormaken.
Intense liefde, intense vrijheid... het is allemaal weer daar... Zij stroomt, is weer beschikbaar voor het leven, voor mij, voor hem, voor haar, voor ieder ander op mijn levenspad.
Nog steeds stroomt mijn liefde naar deze man. Maar of hij die liefde wel of niet beantwoord is niet meer van belang. Mijn liefde is gewoon daar en ik ben diep dankbaar geweest voor zijn stilzwijgen. Het was het grootste kado dat het bestaan mij heeft gegeven. Liefde is pas werkelijke liefde als je bereid bent het monster in jezelf te omarmen. Ik houd van de man die mij oog in oog met mijn monster heeft gebracht. Begrijpen doe ik die liefde niet... het is nu eenmaal gewoon daar, maar dat hij die liefde zou moeten beantwoorden is niet meer aan de orde. Het mag, maar hoeft niet. Ik ben gelukkig met al wat is...
Vandaag kreeg ik dit gedicht onder ogen en het sloot zo mooi aan... Ik laat je vrij...
Ga hier nog een ander blog van maken, want deze transformatie kent vele lagen.
liefs, Emilia Spiegel van de zielZij zag hem, hij zag haar, en heel het bestaan was vreugde! De wolken dansten, de sterren straalden en elke vogel zong het hoogste lied. De bomen fluisterden hun zachte woorden, terwijl de engelen bloesems uit de hemel wierpen.
Ze was in verwondering, ze was in stilte, thuis in zichzelf, thuis op deze aarde en plots totaal verrast. Haar ziel toonde zich… weerspiegelt in het licht… zijn licht, haar licht.. oog in oog met haar evenziel zag zij voor het eerst wie zij werkelijk was.
Thuis in hem, thuis in haarzelf, thuis in het bestaan… stroomt het leven haar vele kleuren. Verwondering om het leven, het spel spelen, de ziel straalt… de ziel is thuis… altijd… waar dan ook…
tekst: Emilia foto: Boca VermelhaAs you feel so shall it happenZoals wij ons van binnen voelen, zo drukken wij ons uit in het bestaan… zo zullen de dingen ook om ons heen gebeuren... Er is een onlosmakelijk verband tussen onze binnenwereld en de buitenwereld. Vaak denken we dat de buitenwereld een andere wereld is, maar als we dieper kijken, zien wij dat de wereld slechts datgene reflecteert, wat onze innerlijke beleving is. De twee werelden blijken naadloos op elkaar aan te sluiten en in werkelijkheid één te zijn.
De momenten ik twijfel of het bestaan mij wel alles geeft wat ik nodig heb, ervaar ik tekort, ervaar ik innerlijke strijd. Ik zie dan ook alles wat er niet is… en vergeet te ervaren wat er wel is.
De momenten ik vervuld ben met wat ik ben, blijkt het bestaan mij werkelijk alles te geven en ervaar ik de overvloed… zijn mijn relaties goed, zijn mijn contacten goed, komt naar me toe wat nodig is en is mijn wereld heel en compleet. De innerlijke beleving is mijn enige realiteit… of dat nu de beleving van mijzelf of de beleving is van dat wat ik buiten mij plaats... in mij wordt het ervaren en daarmee is het mijn wereld... is het mijn werkelijkheid.
Zodra ik dan ook de gedachte heb, dat er iets niet goed zou zijn in mijn wereld, is de enige plek waar ik kan kijken in mijzelf… Gelukkig zijn zit altijd in jezelf!
© Emilia WaarheidWaarheid is een land zonder paden.
Krishnamurti Steeds meer valt er weg, steeds meer illusies worden er ontmanteld. Wat overblijft is het bewegen in de dingen van de dag. Zijn in dit moment. Niet wetend welke weg te gaan, omdat elke weg een nieuwe illusie in zich draagt.
Het pad ik ging was een illusie, omdat het een verhaal in zich droeg. Mijn verhaal, mijn beeld over waar het me naar toe had moeten brengen. Nu zie ik dat het pad nergens heen leidt. Er is geen doel, er is slechts dit moment waarin de dingen zich ontvouwen, zich openbaren, zich aan mij aandienen en vragen om geleefd te worden. 'Waarheid is een land zonder paden.' zegt Krishnamurti. Ja, waarheid is datgene wat overblijft als het pad verdwijnt... Geen richting, geen doel en een diep weten dat alles hier op dit moment aanwezig is. Het land is hier in mij, totaal aanwezig... ik hoef nergens heen. Ik ben thuis.
© Emilia Op je gemak met ongemak
Bij bevrijding denken we vaak geen ongemakkelijke gevoelens meer te zullen hebben en geen problemen meer op ons pad te krijgen... Maar niets is minder waar. Het leven zal ons altijd opnieuw voor nieuwe uitdagingen stellen en ook boosheid, verdriet en andere gevoelens zullen deel blijven uitmaken van het leven.
Bevrijding is dan ook niet een leven met alleen rozengeur en maneschijn. Nee, het leven gaat gewoon door zoals het altijd al gegaan is.
Maar wat verandert er dan wel als we bevrijd raken? Waarom lijkt een verlicht mens zoveel gelukkiger te zijn met een compleet andere uitstraling? Hoe is dat mogelijk, als het leven gewoon hetzelfde blijft?
Wat er verandert is onze relatie die we hebben met de zogenaamde ongemakkelijke gevoelens en hindernissen. De manier waarop wij ons ertoe verhouden, bepaalt hoe gelukkig we zijn. Een verlichte ziel is op zijn/haar gemak met welk gevoel dan ook. Of het nu boos, verdriet, verliefd of schaamte is. De verlichte ziel vecht niet tegen deze gevoelens, heeft er geen oordeel op en staat ze volledig toe in hem of haar Zijn. De verlichte ziel aanvaard het leven zoals het is.
Op het moment dat je een gevoel totaal toestaat stroomt het leven door je heen en zijn gevoelens niet meer dan een doorgaande stroom van afwisselende sensaties.
Als het leven, met alles wat daarbij hoort, werkelijk in zijn totaliteit wordt ervaren en beleeft, zal elke lading er naar toe verdwijnen en zal ook elke hechting verdwijnen. Er is dan enkel een ervaren... een ervaren in het Nu! Het zijn namelijk niet de gevoelens die ons het ongemak geven
maar onze innerlijke strijd daarmee.
© Emilia Weet jeWeet je dat ik niets meer weet dan jij © Emilia StervenVorige week is mijn leraar Ted Wilson gestorven en het heeft me dieper doen kijken in het begrip leven en dood. Ik ben tot een wonderlijk besef gekomen. Sterven doet geen pijn! Natuurlijk houdt het lichaam op te bestaan en is de fysieke verschijning Ted verdwenen, maar ik kan niets in mijzelf vinden wat mee verdwenen is. Geen gemis zoals ik het tot nu toe altijd gekend heb. Geen verdriet, geen strijd, geen reddeloos verloren of een eenzaamheid of idee van achtergebleven zijn. Er was een gedachte dat er iets van de schoonheid nooit terug zou kunnen komen en die gedachte veroorzaakte pijn. Maar dat wat is, dat doet geen pijn. De pijn die in het besef van het sterven van Ted aanwezig was, verscheen op de momenten dat mijn aandacht ging naar zaken die ik graag herhaald had willen zien. Zaken die mij vreugde gaven, zoals hoe hij ’s ochtends in de piramide met zijn hoofd om de hoek van de trap verscheen om de dagOpening te geven. De herinnering gaf vreugde en mijn systeem zou deze vreugde graag opnieuw willen ervaren. De gedachte was daar, dat het nu niet meer kan... hechting was daar en daar was lijden… daar was pijn… Een kortstondig moment van pijn, huilen om wat verloren gegaan was. Ik zag hoe het was, dat die gedachte mij pijn deed en verwelkomde de pijn. Verwelkomde de gedachte. Het was goed zoals het was. En de zon brak door… Gedachte verdween, pijn verdween. Alles was een schouwspel in mijn hoofd. Iets wat zich afspeelde op het grote scherm van mijn leven. Een heen en weer bewegen in steeds wisselende perspectieven en dimensies. Zo heb ik zijn heengaan ervaren. Zien waar ik was, zien dat waar ik ook was, het goed was zoals het was. Een volledige aanvaarding was daar… net als dat Ted zijn eigen dood in een totale volte had weten te verwelkomen en aanvaarden… Het lichaam sterft, net zoals alles in dit leven eens zal sterven. Heel het leven is niets anders dan een opnieuw verschijnen en weer opnieuw verdwijnen. In de kringloop van het leven blijft alles bestaan, maar steeds weer anders in vorm, kleur, geur, in nieuwe manifestaties. De vorm Ted is nu veranderd, maar wat hij was, dat blijft bestaan. Leeft verder in mij, in jou, in hart, in ziel, in geest… © Emilia
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
